Grabe. Dahil sa namimiss ko ang mga tagalog posts ko sa aking public blog, ako'y nagdesisyon na pansamantalang sulyapin muli ang mga iyon. Masaya naman. Noong mga oras na iyon, alam na alam ko na masyado akong problemado, dahil na rin siguro sa marami akong iniisip. Well, masasabi ko na mas okay naman ang maraming iniisip. Kaya nga 'di ba pinagpalaan tayo ng kokote? Upang gamitin sa pag-iisip. Stretch your brain muscles, bitches!
Sige, what has been up? Wala lang. Una sa lahat, malapit na ang pasukan. Nagpapahiwatig na malapit na akong lumayas sa aming mumunting tahanan. Napagdesisyunan kasi ng aking mga magulang na mas maluwag sa bulsa kung ako'y pansamantalang maninirahan sa isang dormitory habang ako'y nasa kolehiyo. Bawas gastos, bawas stress. At dahil dito, ako'y mas nahaharap sa mas maraming mga pagsubok. Siguro hindi rin ito bawas stress. What'cha think?
Ang totoo niyan, excited naman talaga akong manirahan sa dormitory. Ngunit kagabi lamang, habang kausap ko si Mykol Cueco sa telepono, marami siyang naikwentong mga storyang pangmulto na bumabalot sa UP Diliman. Well, hindi naman siguro obvious na magkaroon ng ghost story ang isang lugar na 99 years nang nakatayo. Pero siyempre, natakot lang ako dahil ang karaniwan sa mga iyon ay naranasan ko na. Mabuti't walang nagpakitang kakaibang nilalang. Tulad na lamang ng:
Hayun. Nakapagkwento rin siya ng mga nagmumulto sa mga dormitoryo lalung-lalo na sa loob ng campus. Naalala ko tuloy 'yung naikwento sa amin ng aming dorm manager sa aming orientation na kung saan mahihinuha mo na may posibilidad talagang may... alam mo na. Waaah!
Ok. Tama na nga ang usapan tungkol sa ano... alam mo na!
Sa ngayon, bagot na bagot talaga ako. Sa dami ba naman ng maaaring masira, bakit kailangang cellphone pa? Siguro, ako'y pinaaalalahanan ng Poong Maykapal na matuto naman sana akong mag-alaga ng mga bagay/tao na mahalaga sa akin. Wala lang. Exaggerated lang talaga ako. Mas mabuti na rin 'yung marami kang natututunan mula sa isang napakaliit na bagay. Anyway, sana talaga, maaayos na kaagad ang aking cellphone. At sa oras na muli kong masulyapan ang mga features ng phone na iyon, talagang mapangingiti ako. Haha!
So iyon. Hanggang sa muli!
Sige, what has been up? Wala lang. Una sa lahat, malapit na ang pasukan. Nagpapahiwatig na malapit na akong lumayas sa aming mumunting tahanan. Napagdesisyunan kasi ng aking mga magulang na mas maluwag sa bulsa kung ako'y pansamantalang maninirahan sa isang dormitory habang ako'y nasa kolehiyo. Bawas gastos, bawas stress. At dahil dito, ako'y mas nahaharap sa mas maraming mga pagsubok. Siguro hindi rin ito bawas stress. What'cha think?
Ang totoo niyan, excited naman talaga akong manirahan sa dormitory. Ngunit kagabi lamang, habang kausap ko si Mykol Cueco sa telepono, marami siyang naikwentong mga storyang pangmulto na bumabalot sa UP Diliman. Well, hindi naman siguro obvious na magkaroon ng ghost story ang isang lugar na 99 years nang nakatayo. Pero siyempre, natakot lang ako dahil ang karaniwan sa mga iyon ay naranasan ko na. Mabuti't walang nagpakitang kakaibang nilalang. Tulad na lamang ng:
- Example: May mga oras na kapag nagtungo ka sa isa sa mga palikuran ng UP Diliman, may mga instances na maaaring may lumabas o magpakitang... alam mo na.
Hayun. Nakapagkwento rin siya ng mga nagmumulto sa mga dormitoryo lalung-lalo na sa loob ng campus. Naalala ko tuloy 'yung naikwento sa amin ng aming dorm manager sa aming orientation na kung saan mahihinuha mo na may posibilidad talagang may... alam mo na. Waaah!
Ok. Tama na nga ang usapan tungkol sa ano... alam mo na!
Sa ngayon, bagot na bagot talaga ako. Sa dami ba naman ng maaaring masira, bakit kailangang cellphone pa? Siguro, ako'y pinaaalalahanan ng Poong Maykapal na matuto naman sana akong mag-alaga ng mga bagay/tao na mahalaga sa akin. Wala lang. Exaggerated lang talaga ako. Mas mabuti na rin 'yung marami kang natututunan mula sa isang napakaliit na bagay. Anyway, sana talaga, maaayos na kaagad ang aking cellphone. At sa oras na muli kong masulyapan ang mga features ng phone na iyon, talagang mapangingiti ako. Haha!
So iyon. Hanggang sa muli!
No comments:
Post a Comment