Hang Over. Grabe. Lately ko lang natutunan ang term na iyan. Ang dami ko talagang natutunang termino mula sa aking mga kaklase. Hindi nga sila makapaniwala na ngayon ko lang nalaman 'yung mga ganun. Hay...
So ayun nga. Hang Over. Iyon ba ang feeling na parang tumatakbo pa rin sa isip mo 'yung mga bagay na nangyari sa iyo lately? Parang feeling mo lumulutang ka. Kapag matutulog ka na, ang hobby mo ay ang pagbabalik-tanaw sa mga nangyari noong araw na iyon. Hay...
Ang saya-saya talaga. Hinding-hindi ko talaga malilimutan ang outing ng Linnaeus. Ewan ko ba. Siguro, ito ay dahil sa katotohanang tinuruan nila ako kung paaano pahalagahan ang mga natitirang sandali. Ewan. Parang kasing during those times na magkakasama kami, lagi kong naiisip na iyon na ang maaaring isa sa mga lasts. Ewan. Ganun talaga. Hehehehe... minsan na lang talaga mangyayari iyon. Kolehiyo na kaming lahat, pati na rin si Angelo.
Karaniwan ng mga Linnaeus ay nasa Manila. Ang iba'y nasa UP Manila at ang iba naman ay nasa PLM. Si Daine, nasa EAC. Si Clem, nasa FEU (sa Manila rin 'yun 'diba?) 'Yung iba, nasa UST and etc. Basta 'yun. Halos lahat sila, nasa Manila. Kaunti lang kaming nasa Diliman. Kaya ako nagluluksa. Minsan ko na lang talaga sila makakasama...
Sana naman maging masaya rin ako sa kolehiyo. Pero siyempre, hinding-hindi ko malilimutan ang mga kaibigang dati rati'y palagi kong kasama. Hay... so emo na ba ako?
~
Marami din naman akong mamimiss sa Moseley. Hehe... marami akong mamimiss sa MaSci. Ayun lang.
Ang lulungkot ng mga kantang pinapakinggan ko ngayon. Kahit maingay, malulungkot ka pa rin. Ewan. Hay... kaya siguro naisipan kong gumawa ng post although masasabi kong medyo gulu-gulo ang thoughts ko ngayon. Kaya nga dito ko naisipang gumawa ng post. Hay... kung may nakakabasa man nito, hehe... wala lang. Okay lang na ipagkalat mo. As if naman... haha.
So ayun nga. Hang Over. Iyon ba ang feeling na parang tumatakbo pa rin sa isip mo 'yung mga bagay na nangyari sa iyo lately? Parang feeling mo lumulutang ka. Kapag matutulog ka na, ang hobby mo ay ang pagbabalik-tanaw sa mga nangyari noong araw na iyon. Hay...
Ang saya-saya talaga. Hinding-hindi ko talaga malilimutan ang outing ng Linnaeus. Ewan ko ba. Siguro, ito ay dahil sa katotohanang tinuruan nila ako kung paaano pahalagahan ang mga natitirang sandali. Ewan. Parang kasing during those times na magkakasama kami, lagi kong naiisip na iyon na ang maaaring isa sa mga lasts. Ewan. Ganun talaga. Hehehehe... minsan na lang talaga mangyayari iyon. Kolehiyo na kaming lahat, pati na rin si Angelo.
Karaniwan ng mga Linnaeus ay nasa Manila. Ang iba'y nasa UP Manila at ang iba naman ay nasa PLM. Si Daine, nasa EAC. Si Clem, nasa FEU (sa Manila rin 'yun 'diba?) 'Yung iba, nasa UST and etc. Basta 'yun. Halos lahat sila, nasa Manila. Kaunti lang kaming nasa Diliman. Kaya ako nagluluksa. Minsan ko na lang talaga sila makakasama...
Sana naman maging masaya rin ako sa kolehiyo. Pero siyempre, hinding-hindi ko malilimutan ang mga kaibigang dati rati'y palagi kong kasama. Hay... so emo na ba ako?
~
Marami din naman akong mamimiss sa Moseley. Hehe... marami akong mamimiss sa MaSci. Ayun lang.
Ang lulungkot ng mga kantang pinapakinggan ko ngayon. Kahit maingay, malulungkot ka pa rin. Ewan. Hay... kaya siguro naisipan kong gumawa ng post although masasabi kong medyo gulu-gulo ang thoughts ko ngayon. Kaya nga dito ko naisipang gumawa ng post. Hay... kung may nakakabasa man nito, hehe... wala lang. Okay lang na ipagkalat mo. As if naman... haha.
No comments:
Post a Comment