Magreflect, Cellphone (Ulit) at Ang Dormitoryo

Sumapit muli ang araw na ito upang pansamantala tayong magreflect sa mga nangyari sa atin nitong linggong ito. Masasabi ko na ang mga araw na nagdaan ang mga pinakamabibigat sa lahat. Nais ko man isalaysay ang lahat, sa tingin ko'y mas mabuting alagaan ko na lamang ang privacy ng mga taong sangkot.

Hindi nga pala ako nakapagsimba noong nakaraang linggo. Marami kasi kaming inasikaso ni MJ. Gayunpaman, alam ko naman sa aking sarili na hindi iyon sapat na dahilan, kahit na sa tingin ko rin, wala talagang oras. Ewan. Basta. Ang linggo kasi ay araw ng pagpapahinga (at marahil, sa pagsisimba); hindi inilalaan sa mga lakad, may importansya man o wala.

~

Sa kabilang banda, ako'y gising ngayong umaga upang ipaayos ang aking cellular phone sa SM Mall of Asia. Doon kasi iyon nabili. Gusto sanang gamitin ng aking mga magulang ang 12 months warranty ng aking cp upang wala na masyadong gastos, ngunit sa kasamaang pala, hindi ko makita ang resibo nito. Bahala na rin siguro. Ayon sa mga technician na aming napagtanungan sa SM Southmall, reprogramming ang pinakamainam na paraan upang ito'y maayos muli. Kung ganoon man, siguradong mawawala ang mga files na matagal-tagal ko ring iningatan. Mawawala ang 3, 700+ messages na hindi ko man lamang binura. Mawawala ang mga ring tones na ibinigay sa akin ng aking Kuya. Haay... dapat talaga, sa memory card ko na lang inilagay ang mga iyon. Naalala ko tuloy 'yung usapan namin ni Jarold noong orientation sa Kalayaan Residence Hall.

Jarold: Naks! Bagong cellphone! Ano'ng unit?
Ako: 6151 iyan. Cheapcheapin lang iyan. Ang cute nga nung sa'yo eh!
Jarold: Ito? Padala lang iyan. Umaasa lang kasi ako sa padala. May mga MP3 ba diyan?
Ako: Medyo. Send ko sa'yo sa June 11!
Jarold: Ahahahaha! Sige!

At doon natapos ang conversation. Tapos, nagyon, sira cellphone ko. Haha ;p

Lilipat na pala ako sa dormitoryo bukas. Mamimiss ko ang lahat ng mga kagamitan sa bahay. Higit sa lahat, mamimiss ko ang ano... ang PC na kasama ko lagi sa pagpupuyat! Haha!

Sana talaga, maayos na ang aking cellphone. Namimiss ko na ang aking mga malalapit na kaibigan.

Ghost Stories at Cellphone

Grabe. Dahil sa namimiss ko ang mga tagalog posts ko sa aking public blog, ako'y nagdesisyon na pansamantalang sulyapin muli ang mga iyon. Masaya naman. Noong mga oras na iyon, alam na alam ko na masyado akong problemado, dahil na rin siguro sa marami akong iniisip. Well, masasabi ko na mas okay naman ang maraming iniisip. Kaya nga 'di ba pinagpalaan tayo ng kokote? Upang gamitin sa pag-iisip. Stretch your brain muscles, bitches!

Sige, what has been up? Wala lang. Una sa lahat, malapit na ang pasukan. Nagpapahiwatig na malapit na akong lumayas sa aming mumunting tahanan. Napagdesisyunan kasi ng aking mga magulang na mas maluwag sa bulsa kung ako'y pansamantalang maninirahan sa isang dormitory habang ako'y nasa kolehiyo. Bawas gastos, bawas stress. At dahil dito, ako'y mas nahaharap sa mas maraming mga pagsubok. Siguro hindi rin ito bawas stress. What'cha think?

Ang totoo niyan, excited naman talaga akong manirahan sa dormitory. Ngunit kagabi lamang, habang kausap ko si Mykol Cueco sa telepono, marami siyang naikwentong mga storyang pangmulto na bumabalot sa UP Diliman. Well, hindi naman siguro obvious na magkaroon ng ghost story ang isang lugar na 99 years nang nakatayo. Pero siyempre, natakot lang ako dahil ang karaniwan sa mga iyon ay naranasan ko na. Mabuti't walang nagpakitang kakaibang nilalang. Tulad na lamang ng:

• Example: May mga oras na kapag nagtungo ka sa isa sa mga palikuran ng UP Diliman, may mga instances na maaaring may lumabas o magpakitang... alam mo na.

Hayun. Nakapagkwento rin siya ng mga nagmumulto sa mga dormitoryo lalung-lalo na sa loob ng campus. Naalala ko tuloy 'yung naikwento sa amin ng aming dorm manager sa aming orientation na kung saan mahihinuha mo na may posibilidad talagang may... alam mo na. Waaah!

Ok. Tama na nga ang usapan tungkol sa ano... alam mo na!

Sa ngayon, bagot na bagot talaga ako. Sa dami ba naman ng maaaring masira, bakit kailangang cellphone pa? Siguro, ako'y pinaaalalahanan ng Poong Maykapal na matuto naman sana akong mag-alaga ng mga bagay/tao na mahalaga sa akin. Wala lang. Exaggerated lang talaga ako. Mas mabuti na rin 'yung marami kang natututunan mula sa isang napakaliit na bagay. Anyway, sana talaga, maaayos na kaagad ang aking cellphone. At sa oras na muli kong masulyapan ang mga features ng phone na iyon, talagang mapangingiti ako. Haha!

So iyon. Hanggang sa muli!